Амьдрал биднийг суудалд суулгаж, харахыг заадаг.

Тэр өдөр бүр ижил суудалд суудаг байв. Хэлээгүй, гомдоллоогүй. Зүгээр л харж, сонсож, ойлгодог байв.

Хүмүүс түүнийг “Дуугүй” гэдэг байв. Гэхдээ түүний мөр бүр нэгэн ном байсан.

Та ч бас өөрийнхөө суудалаас ертөнцийг номлож чадна.